1 februari 2010. Zo, de maand Januari zit er op. De eerste 232 trainingskilometers, van dit jaar, zijn verteerd. Ik memoreerde er in mijn vorige column al aan dat het vanaf afgelopen dinsdag alleen maar beter kon gaan. Niets was minder waar dan die veronderstelling. Vanaf afgelopen dinsdag gaat ineens alles beter.

Ook wat betreft de trainingen. Hoewel de trainingssnelheid van ondergeschikt belang is als je doel extreme duurtrainingen zijn, om de Alpe Dhuez een paar keer op één dag te bedwingen, moet ik u zeggen dat het toch wel erg prettig is om te constateren dat de trainingssnelheid omhoog vliegt.
Afgelopen dinsdag liep ik mijn snelste 11 km training van de afgelopen vijf jaar, om die tijd afgelopen donderdag nog eens met enkele minuten te verbeteren. Dat zonder te forceren, heel ontspannen maar veel krachtiger.

Voor afgelopen zaterdag had ik weer eens een 30 kilometerloop op het programma staan. Het was de derde 30 kilometerloop binnen een maand en tot mijn grote verbazing ontwaarde ik alweer sneeuw. Daar had ik eigenlijk niet op gerekend maar de ervaring van de afgelopen maanden heeft me geleerd om voor geen enkel weertype meer uit de weg te gaan. Dus dan ook maar deze 30 kilometerloop door de sneeuw en goed opletten voor gladde stukken.

Het mooie van lange duurlopen is dat je lekker kan gaan zwerven. In de tijden dat ik voor een marathon trainde durfde ik niet echt ver af te dwalen, voor het geval ik het moeilijk zou gaan krijgen. Nu ben ik op het punt aanbeland dat ik weet dat ik het niet moeilijk ga krijgen, zolang ik normaal loop.

Ik zwierf derhalve van Nootdorp naar Zoetermeer, om vlak onder Bleiswijk rechtsaf te slaan richting Pijnacker. Van Pijnacker door naar Delfgauw, afslaan naar Delft, door Delftse Hout naar Den Haag/Ypenburg om weer terug te lopen via Delftse Hout naar de Dobbeplas in Nootdorp en vervolgens naar huis. Precies 30 kilometer afgelegd en ook deze ging sneller dan die van de afgelopen vijf jaar.

Spierpijn?
Neen, dat krijg ik niet meer van een 30 kilometerloop en ook dat is wel eens anders geweest. Eigenlijk kwam ik helemaal fit weer thuis, behoefde niet uit te rusten. Het was gewoon douchen en een normale zaterdag hervatten.

Zondag dan maar een kleine 10 kilometer bergop gegaan op de loopband. Ook dat ging moeiteloos waardoor ik de laatste kilometers steeds sneller ben gaan lopen. In tegenstelling tot de vorige keer op de loopband, kon ik nu wel mijn hartslag laag houden en kreeg ik geen vermoeide benen van de klimkilometers.

Ik kan je dus zeggen dat ik goed op schema zit, vier maanden voor het bereiken van het sportieve doel.

Bob

Bob loopt voor KWF Kankerbestrijding.
Wil je Bob ook sponsoren, kijk dan op: www.helpbobdebergenop.nl