Levensverzekeringen, auto’s, poëzie, gloeilampen, bouwliften... Als communicatieman heb ik heel wat bedrijven bijgestaan om hun waar aan de man te brengen. Acht jaar geleden had ik er genoeg van. De wereld van marketing zit vol barcode-hemden. Om maar te zwijgen over de Nana Mouskouri-brillen in de reclame.

Toch kruipt het bloed waar het niet gaan mag. Ik ben de enige die zijn televisie harder zet tijdens het reclameblok. Gebiologeerd staar ik naar de voorttrekkende karavaan waarna ik mijn vriendin verveel met langdradige uiteenzettingen over het nieuwste wasmiddelspotje. En ik spaar slogans. Zo brandde het geluk als de zomerzon in mijn bol, toen ik de slogan van slagerij Kraan uit Rotterdam aan mijn collectie kon toevoegen: “Zo vlees is vlees”.

In de loopwereld speelt reclame een grotere rol dan wij lopers bevroeden. Zo is bij mij geleidelijk een behoefte aan compressiesokken ontstaan. Eerst vond ik het maar niks: “Haha, die steunsokken draagt mijn moeder van 75 ook, Lornah!” Maar langzaam raakte ik gewend aan de royaal beklede kuit. De Rotterdam Marathon was het omslagpunt. Kilometers lang liep ik achter een paar sierlijke, grijsoranje onderbenen aan en bij de finish was ik toe aan mijn eigen kuitenknijpers.

Ik googlede er wild op los maar stuitte steeds op de medicinaal ogende Herzog sokken. Geen spoor van sierlijkheid. Ten einde raad liep ik een hardloopzaak binnen: “Compressiesokken? En of we die hebben: de echte Herzog tubes...” Inmiddels was mijn kooplust omgeslagen in een eerste levensbehoefte. Er was geen houden meer aan. En voor mijn verstand in hoger beroep kon gaan, liep ik met een klinisch wit doosje naar buiten met daarin twee zwarte lapjes met een blauwe H erop.

Toen ik thuis de bijsluiter las, bekroop me een gevoel van teleurstelling. De aanschaf voelde als een doos Hansaplast-pleisters, niet als de revolutionaire hardloopgadget waar ik zo vurig op had gehoopt. Meewarig googlede ik die vermaledijde Adrienne Herzog die me deze bejaardenelastieken in de maag had gesplitst. En toen veranderde alles.

“Mannen kunnen niet goed nadenken in het bijzijn van een mooie vrouw”, zo rapporteerde vorig jaar het Journal of Experimental Social Psychology. En ja, na wat kiekjes van Adrienne Herzog, ben ik ervan overtuigd de beste aanschaf van mijn leven te hebben gedaan. Trots als een pauw trek ik langs ’s heren wegen met mijn magische kuitenboosters. Ik zie ze heus wel, die afgunstige blikken als ik langsnel. Ja mensen, kijk maar goed, deze jongen heeft ze: de echte Herzog sokken.

Een gouden regel uit de reclame luidt: wil je iets aan mannen verkopen, gebruik een vrouw. Wil je iets aan vrouwen verkopen, gebruik ook een vrouw. Zo bezien, heeft de Herzog compressiesok het potentieel nog niet ten volle benut.

Tja, reclame. Weet je wat het mooie is aan onze sport? Als je echt hard wil lopen, moet je gewoon keihard trainen. Geen sokje of mooie vrouw die je daarbij gaan helpen.

Tim van der Veer
Juni 2010



Meer columns van Tim