Getuigenissen: afvallen

In Runner's World (december 2004) getuigden veel lopers van hun afvalverhalen én - successen. Veel van de vaak aangrijpende en indringende getuigenissen hebben we op deze webpagina's integraal verzameld. Meestal gaat het om een combinatie van normaal, gezond eten (géén dieet) en hardlopen.

- Bjorn Paree

- Gewicht: van 150+ naar 95 kg

- BMI: van 48,9 naar 31,0

- Lengte: 1.75 m

- Man

Voor de kerst kocht ik altijd mooie kleding die ik tijdens de feetsdagen droeg. Vaak was dat een spijkerbroek met een mooie trui of overhemd. Zo ook december 2001. Bij het kopen van de spijkerbroek had ik de meest wijde taillemaat verkrijgbaar in de winkel. Ben toen eens gaan nadenken en kwam tot de conclusie dat het m'n eigen schuld was: doordat ik niet gezond leefde.
Korte tijd later verloor ik m'n baan waarvan ik achteraf denk dat ik daar blij om moest zijn. Ik werkte van 's middags 3 tot 's avonds 10 en at op het werk. Er was geen kantine, maar men kreeg wel 25 gulden per dag dus dat was vaak naar de Mac, Burger King, Febo, Chinees, shoarma en alle andere ongezonde winkels. Sport had ik wel gedaan, maar was daar mee gestopt na de middelbare school. Het naar school fietsen (10 km heen / 10 km terug) en, na de middelbare school, de fysieke arbeid in de binnenvaart hadden mijn gewicht wel normaal gehouden, maar van kantoorwerk kun je veel kilo's aankomen.

Voor 2002 besloot ik om gezond te gaan leven en de kilo's kwijt te raken. De weegschaal wees op 1 januari 2002 een gewicht van 150 kilo aan. Nu kan dat m'n echte gewicht geweest zijn, maar dat was denk ik hoger. De weegschaal ging maar tot 150 kilo. De maand januari deed ik nog weinig aan sport maar ontbijtte wel weer (had het een jaar niet gedaan), lunchte en at netjes 's avonds de 'normale' gekookte maaltijd. Vette zaken zoals de sauzen gebruikte ik niet meer. Vlees at ik wel, maar gewoon 1 stuk in plaats van meerdere. Aardappels heb ik langzaam afgebouwd tot een normaal aantal. Groente juist wat meer en veel variatie.

Na een vakantie in Zuid-Frankrijk ben ik ook gaan sporten, al gaf dat nogal wat problemen in het begin. Ik heb helaas weinig discipline, waardoor ik de week fris begon en maandag ging hardlopen, dinsdag ging fietsen en woensdag ging zwemmen. Dan had ik echter op donderdag spierpijn, waardoor ik de rest van de week niets deed. Dan begon ik bijvoorbeeld weer op maandag met zwemmen, maar op dinsdag, woensdag en donderdag was er voetbal op televisie, dus dan was er geen tijd om aan sport te doen. Op vrijdag en zaterdag ging ik uit en op zondag was er Formule 1 en Studio Sport: dus ook geen tijd.
Zo gingen de weken voorbij en hoewel ik geen regelmaat had in het sporten, viel ik door gewoon normaal te eten toch behoorlijk wat kilo's af. Ik wilde me echter beter voelen en een collega van m'n werk raadde aan om te gaan hardlopen, want dat zou de vetverbranding het snelste helpen. Op zijn advies ging ik 1 x per week een beetje lopen. Vaak niet meer dan een 10 minuten want dan was ik moe.

Dinsdag 2 juli was een mooie warme dag. Ik fietste naar m'n werk en at gezond. Was al wat kilo's afgevallen, maar wilde meer en het hardlopen ging moeilijk. Zwemmen ging beter, maar dan zwom ik tussen al die magere mensen, dus dat was ook niet erg leuk. Vlak voor m'n huis lag een lokaal krantje. Dat uit de struiken gehaald om eens rustig door te nemen en daar stond een artikel in om vanaf 2 juli te gaan trainen bij de lokale atletiekvereniging met als doel de Dam tot Damloop. Ik kende die loop wel, maar eraan meedoen had ik voor onmogelijk gehouden. De trainingen bestonden uit een baantraining op dinsdag, een bostraining op donderdag en zondags een duurloop.

Na het eten eerst maar op de weegschaal gaan staan: 132 kilo (!!). In 6 maanden 18 kilo afgevallen, was dacht ik niet slecht. Met m'n meest sportieve kleding 's avonds naar de atletiekbaan gefietst. Daar nogal onder de indruk, maar werd al gauw gerustgesteld door een zeer vriendelijke, wat oudere man. Deze gaf als tip rustig te beginnen, elke training te komen en hoewel het in het begin zwaar zou zijn dan gewoon proberen door te zetten. M'n eerste training begon met 10 x 100 meter en ik moet zeggen: ik was kapot na de training, maar voelde me trots dat ik het gehaald had.

De weken die volgden waren zwaar, maar ik zette door. Na een maand liep ik m'n eerste 10 kilometer in een tijd van 58 min en 2 seconden!! Een maand later in 53 min 25 sec en de Dam tot Damloop in 1 uur 28 min en 2 sec. Ik heb afgezien maar zette door en wilde koste wat het kost afvallen. Het eerste jaar heb ik met veel plezier gelopen en na de Dam tot Dam was de nieuwe uitdaging een halve marathon te lopen. Na veel trainingen en afzien gebeurde dit in januari 2003 in Egmond. Een maand later een halve in Schoorl, in maart 2003 de City-Pier-City. Na afloop van de CPC en een heerlijk warm bad ging ik voor het eerst sinds juli 2002 op de weegschaal staan: 89 kilo!!!

Tot die tijd heb ik met 'normaal' te eten dus 61 kilo's verloren en werd gretig. Door een combinatie van gretigheid en invloeden van buitenaf heb ik daarna veel verschillende diëten geprobeerd, zoals Atkins, Herbalife en Montignac. Natuurlijk kreeg ik op de atletiekbaan veel aanmoedigingen om door te gaan, maar als ik een keer uitging, zagen veel meiden mij als iemand die te zwaar was in plaats van iemand die 60 kilo kwijt was. Tevens heb ik een bootongeluk gehad, waardoor ik een maand (officieel nog langer) niet kon sporten.

In die tijd las ik veel, zowel op internet alsmede in boeken en tijdschriften, en daar stonden veel artikelen in over nog meer afvallen en over snellere tijden lopen. Dat record van de halve marathon in Schoorl van 1 uur 39 min 56 sec kon tenslotte scherper als ik minder kilo's woog. Bijkomend effect is natuurlijk het beeld dat veel mensen hebben van de toppers in de atletiek en marathonlopers: érg mager.

Allemaal best aardig, maar daardoor vergat ik het plezier in het hardlopen en kwam vaak kracht te kort. Het afgelopen jaar ook veel blessureleed gehad. Het resultaat van dit alles, ondanks een jaar diëten: geen kilo kwijtgeraakt, conditie verloren en het afgelopen jaar minder plezierig gelopen als het eerste jaar.

Mijn doelstelling is nu dan ook het plezier in het hardlopen terug te halen en weer normaal gezond te gaan eten. Ik ben nu van mening dat afvallen vanzelf gaat als je gaat sporten en hoe meer plezier je in de sport hebt, des te meer je kunt sporten en des te meer je kunt eten zonder kilo's aan te komen.

Mijn dieet is dan ook: een gezonde broodmaaltijd als ontbijt en lunch, en 's avond een normale portie eten. Veel variatie en de sauzen zoals mayonaise, ketchup en saté laten staan, alsmede de jus over de aardappelen niet meer gebruiken. Vlees, aardappelen en groenten zijn gezond mits in normale porties. Pasta's en rijst horen in een menu alsmede af en toe een Patatje Oorlog.
Ik heb nooit in diëten geloofd en had dat het afgelopen jaar ook niet moeten doen. Het gaat om het veranderen van je levenswijze ofwel de combinatie van gezond eten en sporten. Mijn idee is dat als ik sport, ik meer kan eten aangezien het lichaam toch energie voor het sporten nodig heeft. Ik moet alleen opletten dat ik niet te veel ga sporten, want dan is de kans op blessures weer groter. Het gaat dus uiteindelijk om de combinatie die gemaakt wordt, die je leven kan veranderen. Diëten werken slecht, ik moest m'n levensstijl aanpassen en dat was het belangrijkste.

[november 2004]

Lees verder: Getuigenissen: afvallen (2)